Al dat praten….hebben we daar wat aan?

Vanmiddag twee ambtenaren van de afdeling ´participatieve democratie´ op bezoek die zichzelf op de hoogte kwamen stellen wat er allemaal gebeurt op het gebied van transformatieve participatie in de K-buurt en wat we daaraan doen met Hart voor de K/buurt.

Prima mensen hoor, bevlogen en van goede zin. Zo´n gesprek is natuurlijk ook erg leuk en eervol, vooral als je weet dat het de vierde-op-rij -in-een-maand zijn van de afdeling ´participatieve democratie´ waar we mee in gesprek mogen zijn geweest.

Superfijn ook dat ze helemaal ´blanco´ binnenkomen. Als je weet dat van een vorig gesprek ook een uitgebreid verslag werd gemaakt (zie www.bit.ly/blogpostinterviewverslag ) Onze openingszin was daarom ´´Goh hoe gaan jullie ons helpen en hoe kunnen we jullie DAARBIJ helpen` kwam als antwoord van hun…``Ughhh, misschien kun je gewoon ons helpen`` Beetje vaag dus wat je er aan hebt ….

Eerlijkheid gebied te zeggen; van te voren hadden we al wel gevraagd wat we er mee zouden opschieten. Het antwoord kwam dat het niet hoefde hoor en geheel vrijwillig is zo' gesprek voeren met ambtenaren maar je het doet omdat de buurt dan verbetert. Voelt als soort afpersing dus. Als je er niet aan meedoet wordt de buurt dus slechter. En zo zit je dan weer tegenover mensen je kennis te delen waarvan je weet dat ze aan het eind van de maand gewoon betaald krijgen voor dit gesprek. En kunnen eten vanavond. Maar nog erger, je weet niet of ze je nu gaan helpen met onze plannen, of dat ze zelf weer plannen gaan bedenken (waar wij dan weer 'aan mogen meedoen')

Wat bij ons de vraag doet opkomen, Wie is er nu eigenlijk voor wie, ZIJN BEWONERS ER VOOR DE OVERHEID OF IS DE OVERHEID ER VOOR BEWONERS?

We duimen voor dat laatste. Gaat t ook vast wel lukken. Immers ze waren bevlogen en van goede zin en volgens begrepen ze het ook wel. We hopen op hun steun. In ieder geval hebben we al een suggestie gedaan voor een aanpassing op de website over participatieve democratie van de gemeente; gewoon MINDER praten, mee BESLISSEN en MEER DOEN  

Verslag van een interview voor ''Participatieve Democratie''

Er is een mooi initiatief aan de gang in Amsterdam om de ''participatieve democratie'' te versterken. In het kader daarvan is dit verslag gemaakt van een interview gemaakt. In blauw zijn de belangrijkste zaken aangemerkt die we hopen mee te geven / te halen uit het deelnemen aan dit beleid-ontwikkel-traject.

+++++
VERSLAG INTERVIEW

Hart voor de K-buurt is een bewoners-initiatief. Hart voor de K-buurt zet zich in voor een betere K-buurt in Amsterdam Zuidoost door de bestaande bewoners initiatieven te versterken, door initiatieven nieuw leven in te blazen en door het aangaan van kruisverbanden. ""Samen de buurt van de toekomst bouwen" ´´Door het te doen worden we het´zijn motto´s. Inmiddels wordt er zelfs in een soort ´sociale incubator-broedplaats' model gewerkt waarin buurtbewoners begeleiding, coaching, financieringssteun en experimenteerruimte kunnen vinden voor hun sociale initiatieven zoals een app tegen eenzaamheid (samen naar evenementen gaan) of een ´mijnbuurtheefttalent´programma om de onstpoorde jongeren uit de buurt te helpen vanuit hun passie voor rap en artistiek talent en Iraanse LGBTI vluchtelingen die een zelforganisatie willen bouwen en meer.


Het initiatief is in 2016 gestart, onder meer vanuit een denktankje voor bewoners´´(foKusgroep) vanuit stadsdeel Zuidoost wat lekker uit de hand is gelopen.


Het is Hart voor de Kbuurt , niet als ‘’organisatie’ maar als ‘’samenwerking van bewoners’’ gelukt om in slechts een jaar tijd de K-buurt van een slapende wijk qua participatie tot een sterk participerende buurt te maken in Zuidoost. Een experimenteerplek voor innovatie in burgerinzet en burgerinvloed. En daarbij alle lagen van de bevolking, leeftijden en culturele achtergronden mee te nemen en te verbinden. En dat voor een belachlijk laag ´nonbudget´. Essentieel is wel hierin dat het gebruik mag maken van een ontmoetingsruimte /leegstaand kantoor in de Klieverink flat, aangeboden door de Key.


Nu is aangetoond dat het mogelijk is om burgerinzet zo breed te verhogen, is de uitdaging voor HartvoordeKbuurt (en de gemeente) om dit te verduurzamen omdat de manier waarop het risiko nu wordt afgewenteld op schouders die dit risikoprofiel niet kunnen dragen simpelweg niet langer houdbaar is.


De K-buurt is van oorsprong een plek waar eerste generatie migranten kwamen wonen. De buurt wordt gekenmerkt door een grote mate van diversiteit van gemeenschappen en een stigma als Ghetto. Het merendeel van de oorspronkelijke bewoners heeft geen sterke sociaaleconomische positie. De sociale samenhang in de buurt was tot voor kort vooral gericht op eigen groepen zoals religieuze en etnische support gemeenschappen. Met de komst van de klusflat Kleiburg is de gentrificatrion definitief ingezet en de enige vraag nog hoe deze zal verlopen. Het initiatief zet daarom in op het versterken van de onderlinge contacten en het samen werken aan het beter maken van de buurt. Het adagium is dan ook om minder samen te praten over doen, maar samen problemen aan te pakken en door samen aan een gemeenschappelijk doel te werken daarmee de participatie te verbeteren en relaties en betrokkenheid te bouwen in de buurt.


Hart voor de K/buurt heeft samen met de buurt ongeveer 30 barrières tot participatie in kaart gebracht / gecrowdsourced, en ziet mogelijkheden deze structureel aan te pakken| op te lossen.

Met Hart voor de K-buurt zijn verschillende protestacties voor buurtverbetering opgezet, waarvan een aantal zeer succesvolle die volop in het nieuws zijn geweest. Ten eerste het protest tegen de stadsdeelplannen om het K-midden gebied ten oosten van Metro Kraaiennest vol te bouwen. Bewoners willen een goede openbare ruimte, een stadsdorpkern. In eerste instantie deden bewoners hun beklag bij het stadsdeel. Het stadsdeel was onvoldoende in staat gehoor te geven aan hun wensen. Om die reden is de buurt naar de Stopera gegaan om in te spreken bij de gemeenteraad Daar werd ingestemd met de wens van de bewoners voor een stadsdorpkern en het ontwerpbestemmingsplan voor een totale herziening vrijgesteld. Ten tweede de actie tegen het plan van de GVB om de metrolijn 53 van station Kraaiennest vanaf 2019 niet langer naar CS te laten rijden.

Maar ook op heel lokaal nivo worden acties gevoerd om verbeteringen tot stand te brengen zoals een enorme inspanning die is geleverd voor iets simpels als een betere locatie van de vuilcontainers bij de flat Klieverink, of de nog voortdurende strijd om een laadlos te behouden voor de Ghanese ondernemer/supermarkt aan de achterzijde van de flat.

Waar gaat het volgens HartvoordeKbuurt mis?

Met de Hart voor de K-buurt actie zette buurtbewoners zich in voor een goede openbare ruimte, een stadsdorpkern als – het hart van de buurt. De oorspronkelijke ontwerpbestemmingsplannen hielden onvoldoende rekening met de behoeften van buurtbewoners. Dat had twee grote achterliggende redenen

Als eerste de beperkte capaciteit-kunde bij stadsdeel om achter de vragen en opmerkingen van bewoners de echte behoeften te duiden, en de verouderde kaders van de planologen van rond de eeuwwisseling ter discussie te stellen


Ten tweede de cultuur, de houding bij stadsdeel ten opzichte van bewoners, die gevoeld wordt als de bevoogdende ouders ten opzichte van kinderen. Dit is misschien begrijpelijk vanuit de tijd dat de migranten de wijk binnenstroomden uit het buitenland, maar met tweede en derde generatie en nieuwkomers niet meer van deze tijd en contraproductief.


Omdat de intitiatiefnemer zag dat er in de buurt op vele dossiers door vele bewoners tegen hetzelfde euvel werd aangelopen , een overheid die de bewoners niet serieus neemt en weer om input vraagt zonder oplossingen produceren, Wat leidt tot een hoop nuttloze energie en frustratie en afhaken van de bewoners en dit - in een structurele aanpak van dit probleem - om een overheid vraagt die niet alleen betrekt (en dan te vaak voor de vorm) maar een overheid die bedient is HartvoordeKbuurt ook begonnen met te kijken in hoeverre een hervorming van stadsdeel mogelijk is gedreven vanuit bewoners. Kun je als bewoners een stukje change-management toepassen op een stadsdeel?


Zo is externe expertise aangetrokken, bijvoorbeeld in de vorm van de UvA die een onderzoek heeft losgelaten op de buurt om via externe expertise aan stadsdeel te laten zien dat bewoners redelijk zijn en aanspreekbaar zijn en partner kunnen zijn, zo wordt de hulp van andere buurten in Amsterdam ingeroepen als een soort ´´ontwikkelingshulp´, de makassarplein community uit Oost heeft zo in buurthuis Bontekraai een bijeenkomst ondersteund voor ook ambtenaren en stadsdeelbestuurders om te laten zien dat het toch echt anders kan. En word af en toe met schocktherapie of humor getracht in ieder geval iets los maken wat anders vast zou blijven zitten https://youtu.be/JDumUnW2JHE ), en wordt gedachtegoed ontwikkeld en gedeeld, bijvoorbeeld in de vorm van Notities aan ambtenaren over participatie ( Participatie,

Niet omdat het moet maar omdat het kan, want we worden er allemaal beter van: www.bit.ly/participatienotitiekbuurtinput tot Social Media https://www.facebook.com/HartVoorDeKbuurt En wordt geïnvesteerd om casusen die op ons af komen terug te voeren of te openbaren, soms licht ironisch, maar altijd met een duiding niet alleen waar het mis gaat maar ook waarom het mis gaat en wat daar aan gedaan kan worden. Initiatiefnemer denkt dat alleen klagen niet helpt om stadsdeel tot andere gedrag te brengen, je moet Staddeelmensen ook helpen zien waar het systeem faalt als je het vanuit de burger bekijkt. Met zoveel dingen op vele verschillende beleidsterreinen die vanuit SDZO over bewoners worden uit gestort is dit echter een mega opgave die veel tijd en energie kost. blog http://hartvoordekbuurt.blogspot.nl/ dient als een verzamelpunt en geeft een goede indruk van de manier waarop bewoners proberen mee te denken met stadsdeel om te komen tot een lokale overheid die bedient ipv enkel betrekt, en dan te vaak voor de vorm


Een derde groot pijnpunt voor HartvoordeKbuurt is dat de kracht van bewoners te vaak wordt ontkracht of geknakt ipv gezocht, gebruikt en versterkt

Zo hadden de bewoners zelf, daartoe ook uitgenodigd, een zeer gedegen plan en methodologie ontwikkeld om samen met de buurt en als buurt de participatie vorm te geven rond K-midden op een manier die de buurt breed en diep zou betrekken. En zo niet alleen een plein, maar ook een buurt te bouwen. Stadsdeel stak daar echter een stokje voor zonder het plan en de methodologie van de bewoners zelfs maar aan te horen en schakelde, tegen de wens van de bewoners, een commercieel bureau in, om de communicatie en inventarisatie rondom de planvorming op zich te nemen. Dit proces loopt nog maar heeft sinds de start teruglopende bezoekaantallen.


De initiatiefnemer ziet daar verschillende redenen voor.


In eerste instantie liftte dit proces mee op de energie die hartvoordeKbuurt wist te mobiliseren voor het onderwerp, maar je ziet nu dat een deel van de buurt begint af te haken. Het commercieel buro lijkt minder in staat de buurt te bereiken op de manier die de buurt triggerred en op een manier die een buurt zelf wel kan.


Een andere is marginalisering van de oorspronkelijke bewoners ten opzichte van de nieuwe bewoners. Recente nieuwbouw en het herontwikkelingsproject zoals de klusflat Kleiburg flat trekken hoger opgeleide, in een groter dan gemiddeld, witte bewoners aan. Dit heeft niet alleen impact op de oorspronkelijke samenstelling van de wijk, maar ook op de mate waarin specifieke groepen bewoners hun stem weten te laten horen. De nieuwe bewoners kunnen het zich meer permitteren om te participeren en weten hun weg te vinden in de bureaucratie, terwijl de oorspronkelijke bewoners twee banen werken, niet over de juiste kennis of vaardigheden beschikken; bijvoorbeeld doordat ze vanuit hun achtergrond niet gewend zijn aan een cultuur waarin inspraak mogelijk is, of omdat ze laaggeletterd zijn. HartvoordeKbuurt probeert steeds een extra effort te maken om juist de bewoners zonder stem toch ook een stem te geven. Zie bv https://youtu.be/n_6NAj-zizI


De acties van Hart voor de K-buurt zijn er niet slechts op gericht om ongewenste besluiten terug te draaien, maar ook om in de gelegenheid gesteld te worden om als bewoners de buurt zelf vorm te geven vanuit de ervaringskennis van buurtbewoners. En constructief ideeën te leveren hoe processen beter kunnen lopen welke zelfs voor de hele stad relevant kunnen zijn. Deze kennis wordt te weinig meegenomen in de politieke besluitvorming bij stadsdeel waardoor buurtbewoners het gevoel krijgen dat er geen rekening wordt gehouden met hun behoeften, en het gevoel hebben dat de buurt niet meer van hun is. En een duurzame opbouw van capability bij bewoners wordt te vaak structureel tegengewerkt. Niet omdat de ambtenaren van slechte wil zijn, maar omdat de structuren en culturen er niet op ingericht zijn om bijvoorbeeld bewoners vertrouwen te geven of kennis toe te dichten.


Het bovenliggende inzicht hier is dat er vele initiatieven, ook op andere terreinen dan het fysieke inrichtingsproces, worden bedacht voor een buurt door externen. Deze plannen en programma´s hebben marginaal zeker een meerwaarde. Maar deze externe interventies knakken vaak ook wat al latent in de buurt aanwezig is. De opportunity cost, de `opportunity lost`, is daarmee veel groter dan de marginale vooruitgang. Maar blijft vaak onzichtbaar. De remedie is te zoeken wat er is in een buurt en dat te ondersteunen, ipv met een programma of oplossing te komen. Voor HartvoordeKbuurt is de lakmoesproef ´de uitnodiging om ergens aan mee te mogen doen´ dan weet je dat het fout zit. Als de vraag is ´hoe kunnen we helpen´dan zit het goed.


Een vierde, meer fundamenteel probleem wat wordt aangekaart door buurtbewoners die betrokken zijn bij Hart voor de K-buurt, is de manier waarop de gemeente haar dienstverlening inricht. Volgens de initiatiefnemer wordt er vanuit het stadsdeel te veel in silo’s gedacht en gewerkt. `´Productie’’ als dimensie is leidend, vaak vanuit RvE’s. Elk van deze silo’s probeert zijn eigen link naar de bewoners te leggen, een eigen infrastructuur te bouwen om met de bewoners in contact te zijn. Hetgeen tot duplicatie leidt en een wirwar aan adviesraden, plusteams, buurtambassadeurs, wijkraden en ga zo maar door. Zo zijn er bijvoorbeeld projecten gericht op het bevorderen van de gezondheid of op onderwijs waarbij buurtbewoners worden uitgenodigd te participeren. Er is geen samenhang tussen deze projecten en de betrokken ambtenaren hebben alleen kennis over hun eigen domein. Bij bewoners komen deze kokers per definitie samen. Bewoners leven nu eenmaal integraal. Nu ligt de last voor het verzorgen van de integrale aanpak te veel bij wie die last het minst kan dragen, de bewoners die een beperkte burgerinzet capaciteit hebben om dit allemaal aan elkaar te knopen. De oplossing is tweeledig: een overheid die gekanteld wordt, die niet primair productiegericht werkt maar primair vraaggericht is ingericht. Iets wat het bedrijfsleven vaak allang heeft ingevoerd. Het gebiedsgericht werken als leidende dimensie ipv slechts de coördinerende dimensie. Een integrale aanpak sluit beter aan op de belevingswereld van bewoners en maakt het mogelijk dat initiatieven elkaar versterken in plaats van naast elkaar bestaan. En dat het ´doelen stapelen´wat bewoners van nature doen, de besparingen gaan opleveren die nu voorbij gaan aan de overheid.

De tweede is vooral aan te haken op de sociale infrastructuur die er al is bij bewoners en die te versterken ipv als overheid een eigen infrastructuur per onderwerp te bedenken. De K-buurt heeft een uniek plan gemaakt om de zelforganisatie van de buurt te versterken via goed functionerende bewonerscommissies per flat-mini/buurtje en deze te supporten door een buurtorganisatie van buurtbewoners voor de buurt. Deze bewonerscommissies staan dicht bij de eigen bewoners en kunnen aanspreekpunt zijn. Deze systematiek dekt per definitie 100% van de bevolkingsvoorraad af. Een grote angst die leeft bij Hart voor de Kbuurt is dat er een participatief democratisch systeem zoals wijkraden wordt bedacht en uitgerold door de centrale stad ´waar je aan mee mag doen´Dat kan voor wijken die een verder ‘’buurt emancipatie stadium’’ zitten zoals Centrum of Zuid heel goed werken. maar voor een buurt als K-buurt krijg je dan weer het altijd participerende smaldeel wat extra invloed krijgt, terwijl bij ons de uitdaging er niet in zit een kleiner deel een grotere invloed te geven, maar om de participatie breed te trekken en dan pas diep. Vandaar de vraag vanuit deze buurt aan de stad om de bottom up zelforganisaties via de bewonerscommissies te supporten, welke ook nog eens zijn in te zetten voor allerlei zaken als armoede bestrijding, schoon,heel en veilig bevordering, rattenbestrijding voorlichting en ga zo maar door. Dit vraagt idd maatwerk per wijk, maar de ene wijk is de andere niet. Voor het bestuurlijk stelsel kan eenvormigheid gevraagd worden. Voor de verdere participatie opzet, de burgerinzet en burgerinvloed, vraagt hartvoordekbuurt maatwerk van de stopera, waarbij een grote rol voor gebiedsgericht werken is weggelegd met graden van vrijheid en budget.

Een buurt met expertise

Er zit veel expertise in de buurt. Natuurlijk de bewoners als ervaringsdeskundigen over de buurt zelf, over wie de netwerk ontsluiters zijn, op welke manieren categorale benaderingen kunnen plaatsvinden, maar ook over procesopzet,  op stedebouwkundig gebied, en meer.

We hebben als buurt een behoorlijke professionaliseringsslag achter de rug.

Daarnaast hebben we externe expertise weten aan te trekken die ons pro-bono ondersteunen en begeleiden.  En niet de minsten . Ik noem er een paar:

• !WOON, over de opzet  en ondersteuning van onze uitvoeringsorganisatie ( www.wooninfo.nl )
• HvA over het zelf-organiseren van een buurt via  bewonerscommissies, wooncomplexen en -eenheden (www.hva.nl )
• Tertium/UvA over participatie en buurtemancipatie in het kader van fysieke ontwikkeltrajecten (www.tertium.nl/participatie/ )
• DubbeL-L over buurtontwikkeling (www.dubbel-l.nl )
• KNHM voor fysieke ontwikkelprocessen (www.knhm.nl )
• De LSA (Landelijk Samenwerkingsverband Actieve bewoners) voor kruisbestuiving met andere buurten die soortgelijke ervaringen doormaken ( www.lsabewoners.nl )

Omdat geen van hen betaald worden door ons of SDZO, kunnen we ze als onfahankelijk beschouwen. Anders dan het door SDZO ingehuurde communicatieburo Wijde Blik (zie blogpost www.bit.ly/blogpostwijdeblikonafhankelijkheid )

Het is natuurlijk niet helemaal ‘kosteloos’ omdat het wel degelijk organiserend vermogen, communicatie-tijd etc kost aan onze kant om dit te organiseren, om de ‘vraag’ steeds juist en tijdig te formuleren, context opgelijnd te houden, etc.

Maar we zijn er blij mee want af en toe moeten we onszelf in de arm knijpen of wat we waarnemen wel echt is wat gebeurt. En dat te duiden. Als er weer een gesprek wordt 'ontpland'. Of als er naar ons wordt gecommuniceerd 'dat we het wel niet zullen begrijpen en dat dat de kern van het probleem zou zijn'.  Ze helpen ons waarvoor immense dank!

Bewoners serieus nemen, kan dat een meetbaar doel worden?

Wat bedoel je nou ‘Bewoners worden niet serieus genomen '. Er wordt toch vaak gevraagd naar onze mening en die mogen we toch geven?’

Het is net als met 'democratie': het gaat er niet om of je mag stemmen, het gaat erom of je stemt telt.

Een (niet zo) mooie illustratie was donderdagavond 13 April 2017: een presentatie van de aanpak door het team K-midden (die een communicatiebureau hebben aangetrokken ter ondersteuning) aan betrokken bewoners. (zie ook blogpost www.bit.ly/blogpost13aprilvertrouwenafwezig )

Er werd een kaartje van het gebied gepresenteerd met waar wat aan fysieke inrichtingsplannen te doen is. (zie links, rechts door mij met toevoeging)

Als je nu weet dat bewoners EN in september 2016 massaal hebben gedemonstreerd om een goede openbare ruimte te krijgen; het hele gebied rondom het metrostation integraal aangepakt, er vervolgens unaniem door SDZO een amendement daarvoor is aangenomen EN bewoners op 8 maart massaal zijn gaan inspreken in de Stopera  ( www.bit.ly/samensterksamenkbuurt ) met als resultaat dat wethouder en gemeenteraad op 29 maart akkoord hiervoor hebben gegeven en hier extra voor in de geldbuidel tasten.

Dan zou je TENMINSTE verwachten dat er een cirkel staat om dat gebied (rondom het metrostation) en er een aanpak wordt geschetst (bv een quickscan naar alle opties) hoe tot realisatie te komen.

Hoe simpel kan het zijn?

En dit was dan nog maar een van de zaken, maar toevallig een die heel visueel is te  communiceren. Er was die avond van 13 april niets wat ook maar aanhaakte bij en uitging van het realiseren van bewonerswensen. Aan de ambtenaren als mens ligt het niet maar iets gaat er structureel mis.

HartvoordeKbuurt heeft onder de aanwezigen van de buurt een debriefing gehouden en daarbij een klein poll  (www.bit.ly/kbuurtminipoll heeft details) gedaan
 

Wat bewoners niet zoeken is nu ineens een cirkeltje op een kaartje. Wat ze zoeken is een overheid die zich inspant met en voor bewoners het best mogelijke te doen. Dan krijg je vanzelf dat cirkeltje namelijk.

In plaats van als 'overheidskolom' haar eigen doelen 'no matter what' na te jagen. Zelfs als bewoners van hun rechten gebruik hebben gemaakt om de kaders anders te krijgen, ambtenaren dat kennelijk niet 'omarmen' (eufemisme). Bewoners voelen zich vervolgens 'terug bij af'. 

Is het raar dat mensen hier in Zuidoost 'participatiemoe' raken? Soms denk ik dat een deel van de overheid dat wel fijn vindt. Want dan kan ze haar eigen doelen halen zoals aantallen woningen in een bepaalde tijd. Het voelt als een stoomwals die over je heen rijdt terwijl je ondertussen wordt verteld toch echt het gevoel te moeten hebben dat je aan een ronde tafel zit.

Wanneer wordt 'het luisteren naar bewoners' in een haalbaar en meetbaar doel vertaald? Of is dat bij de verkiezingen wanneer iedereen zich afvraagt waarom het opkomstpercentage in SDZO toch weer zo laag is? Voor mij geen vraag meer.

Geachte wethouder, ons dillema: de wens voor een innovatieve overheid, maar waar?

Amsterdam, 3 april 2017

Geachte Wethouder,

Heel heel heel veel dank voor uw optreden vorige week en de toezegging meer mogelijk te willen maken voor onze K-buurt. Er is alom veel waardering voor uw optreden (waarbij we begrijpen dat de echte behandeling nav alle inspraak nog moet plaatsvinden).


Voor de bewoners betekent dat alles veel meer dan geld alleen. We stellen ook zeer op prijs, nu er meer mogelijk is, er ook de tijd is om het proces goed op te zetten in plaats van overhaast te werk te gaan.

Eind januari gaf u aan (zie eindstuk van deze korte youtube video http://bit.ly/wethoudercasuskbuurt ) de K-buurt als casus te willen gebruiken voor vernieuwende participatie. Mede op basis daarvan, maar ook een eerdere opening daartoe in december van het projectteam K-midden, is de K-buurt keihard aan de gang gegaan en heeft gewerkt aan een werkelijk bijzonder plan. We komen beslagen ten ijs. We hebben bijvoorbeeld de afgelopen tijd met de buurt alle barrières-tot-participatie in kaart gebracht, en methoden ontwikkeld om het proces op een vernieuwende manier vorm te geven. Diverse experts begeleiden ons hierin en zien ook de enorme kansen. Kansen die grootstedelijk relevant zijn omdat we een pilot willen en kunnen zijn hoe bewoners breed te bereiken en betrekken, en dan niet alleen de reeds mondige burger of de burger die het zich kan veroorloven te participeren. Met additioneel sociale insteken op het gebied van cohesie en om buurtbewoners de kans te geven om betrokken te raken en daarbij hun talenten te gebruiken en te ontwikkelen en zo van een kansarme een kansrijke buurt te maken. Zo bouwen we niet alleen een plein, maar bouwen we meteen een buurt, de buurt van de toekomst.

Met de diversiteit aan insprekers op 8 maart (http://bit.ly/blogpostvideoinsprekenkbuurt ) hebben we, nav uw uitspraak, willen laten zien wat de buurt kan als de buurt aan de slag gaat. Verschillende insprekers hebben dan ook aan uw uitspraak - onze K-buurt als casus te willen gebruiken - gerefereerd. Wij denken dat we ook een grootstedelijk belang dienen met een dergelijke pilot. Wij zien oplossingsrichtingen om de zogenaamde ‘Henk, Ingrid, Mo ’ weer serieus te betrekken. Een participatieplan wat, door ook bij te dragen aan positieve sociale ontwikkelingen, een veel groter bereik en draagvlak zal hebben.

Zeker nu u bereid bent wat meer ruimte te geven door meer geld uit te trekken, gaan we er van uit dat er tijd is en gelegenheid kan zijn om dit waar te maken.

Woensdag heeft u deze uitdaging neergelegd bij stadsdeel Zuidoost. Natuurlijk begrijpen we dat vanuit de normale rolverdeling. De ‘koninklijke weg’ zou inderdaad zijn dat SDZO deze innovatie gaat uitvoeren.

Vanuit mijn bedrijfskundige achtergrond weet ik echter dat je innovatie nooit moet beleggen ‘in de operationele dienst’ want daar zal het altijd in de verdrukking komen in de noodzaak de operationele doelstellingen te halen waardoor altijd voor een reeds vertrouwde manier van werken gekozen wordt. Innovatie vraagt leren, vraagt aanhaken op CEO niveau ipv ‘in de lijn’

Dit is ons dilemma.

Met vriendelijke groet,

Mike Brantjes, vanuit HartVoorDeKbuurt


(PS antwoord ontvangen. neem contact op als je daar kennis van wilt nemen. Ondertussen blijkt/ blijft het probleem dat voor innovatie niet echt een plek is in de gemeentelijk overheid, niet echt een 'couveuze' zoals dat bij veel berdrijven het geval is zodat 'leren' het doel kan zijn ipv 'productie' wat het de lijn onmogelijk maakt 'leren' als doel te stellen, en daarmee innovatief te zijn.)

Co-creatie: (hoe) werkt dat?

Ik kan me vergissen , maar ik krijg op diverse plekken in SDZO de indruk dat co-creatie wordt beleefd alsof de bewoners ergens wat van mogen vinden en dat inbrengen als 'input' of 'advies'

Voor een goed beeld van co-creatie is het mijns inziens nodig terug te gaan naar het fundament hoe tot een conclusie wordt gekomen. Dat aan gegevens duiding wordt gegeven, en dat die informatie in een analyse tot een of meerdere conclusies leiden. In co-creatie worden niet conclusies met elkaar gedeeld voor een reactie. Ook worden er niet stukjes input als 'gegevens of informatie' geleverd aan de onderkant van deze Pyramide waarmee 'de ander' de conclusie trekt, maar wordt de analyse samen gemaakt. Dan kom je vaker vanzelf tot een gedeeld gedragen conclusie.


Daarnaast gaat co-creatie niet alleen om het met elkaar te hebben over ‘de inhoud’, maar ook om het faciliteren van ‘opereren’, het opheffen van en rekening houden met elkaars barrières om te functioneren: investering in het opgelijnd houden van elkaars context (context is altijd een onderschatte noodzakelijke voorwaarde), en het investeren van creëren van een gedeelde (of in iig een begrepen en gerespecteerde) 'visie' en de toegankelijkheid en liefst in gezamenlijk beheer van de onderliggende gemeenschappelijke dataset , transparantie en toetsingsmogelijkheden over de beslisstructuur etc. etc.

Uiteraard kunnen en zullen verschillende partijen verschillende belangen hebben, wat tot verschillende keuzes en conclusies kan leiden. Maar juist door dat al in de, een gezamenlijke, analyse fase mee te nemen, in plaats van als de conclusies getrokken zijn elkaar daar mee te bestoken, wordt een veel productiever pad belopen.

Dat klinkt allemaal misschien ingewikkeld en heel hoogdravend, maar in praktijk is het vooral een mindset waaruit al het andere vanzelf allemaal voortvloeit. Als je de ander als partner ziet dan wil je graag dat die optimaal kan bijdragen en ga je dat faciliteren, ga je rekening houden met elkaars aan- en afwezigheid etc. Alle energie kan vervolgens gaan zitten in het opleveren van een optimaal resultaat van de co-productie in plaats van in het vormgeven van de relatie of het ter discussie stellen van de conclusie van de andere partij.

Mooier dan dit wordt vernieuwende participatie niet...

Schrijven hoeft niet, deze video zegt het eigenlijk wel alles....ben zo K-TROTS op deze buurt. Onbeschrijfelijk! Mooier dan dit wordt vernieuwende participatie volgens mij niet.

Kantel de overheid, maak gebiedsgericht werken de leidende dimensie

Amsterdam heeft het gebiedsgericht werken ingevoerd, tegelijk met de start van de bestuurscommissies, het nieuwe bestuurlijk stelsel van verlengd lokaal bestuur in de stadsdelen. Gebiedsgericht werken betekent goed samenwerken en flexibel zijn in de 22 gebieden, met elk hun eigen karakter.

Het is steeds aan de operationele staven om diensten te leveren.  Gebiedsgericht werken kan een beetje 'makelen' en 'de weg wijzen' aan de burger en de plooien glad strijken,(zie blog 'Sjoelbak") maar meer ook niet.

Elke organisatie is altijd een matrix. De vraag is alleen welke dimensie leidend is.
Voor een echte doorbraak zou je niet meer vanuit het productie apparaat moeten gaan werken en denken, maar vanuit de vraag kant. Dat zou een kanteling van de organisatie betekenen. Nu komen alle kokers bij de bewoner bij elkaar, Dan Zou de overheid vanuit de vraag gaan opereren. Veel bedrijven zijn voorgegaan.


De overheid zal altijd monopolist blijven, maar op klantgerichtwerken is nog veel te behalen. Naast cultuur 'How can we help' kan ook de structuur daar aan bijdragen.

Maak ‘buurtzorger’, net als ‘mantelzorger’ een erkend en ondersteund concept/instituut.

De mantelzorger. Als concept uitgevonden in de jaren 1970.  Het heeft het mogelijk gemaakt dat er meer energie los komt vanuit de samenleving (en er wordt bespaard in de zorg) maar ook dat er voor de mantelzorgers een ondersteuning en erkenning mogelijk is die er anders niet zou zijn.Door het een naam te geven, kon er beleid op worden gemaakt. Niet meer weg te denken uit onze maatschappij.

Zelfs de Koning roemde de inzet van mantelzorgers in zijn kerst toespraak 2016.


De buurtzorger verdient niet minder. Zeker erkenning. En ook daadwerkelijke steun. Door het als label te gebruiken kunnen de professionals met de semi-professionals en vrijwilligers beter door dezelfde deur. De gebiedsmakelaars werken allang met de buurtzorgers, en weten intuitief wie het zijn.

Voor andere professionals en ambtenaren kan het moeilijker zijn. Die zien misschien eerder een 'megafoonburger’ terwijl het een participerende buurtzorger betreft. Door het etiket buurtzorger kan die blik verruimd worden. Ook kan er beter ondersteuning gemobiliseerd worden. (Zie ook blogpost Pro-Bono, Lo-bono or No Bono.) Ook in de K buurt zijn er kanjers van mensen die zich al jarenlang zwaar inzetten voor buurtverbetering. Dat wordt dan wel vrijwilliger genoemd, maar sommigen hebben het idee dat er roofbouw op hun goedwillendheid wordt gepleegd.

REACTIES? GRAAG!

Maak participatie geen doel op zich, zet leefbaarheid, resultaat voorop!

Participatie klinkt mooi, maar is een policy-doelstelling van de overheid. Ga aan de kant van de bewoner staan. Maak leefbaarheid de doelstelling. Als participeren in dat kader ook echt resultaat heeft, zul je zien dat de participatie-graad  als vanzelf, en duurzaam, omhoog gaat.

Het is net als met innovatie in het bedrijfsleven; te veel bedrijven proberen innovatief zijn. Het is de verkeerde insteek. Ze moeten focussen op ‘betere bediening van stakeholders’. Dan worden ze vanzelf innovatief.

Zo is het ook met Participatie. Terwijl stadsdeel vaak druk bezig lijkt met ‘adopteer een vuilnisbak’, en liever door 10 dan door 5 mensen, zijn bewoners allang bezig hoe vuil voorkomen kan worden en er minder vuilnisbakken nodig zijn. Maar vinden daarin dan geen steun want dat gaat tegen de participatiedoelstelling van 'meedoen'. Draai het om! Leefbaarheid en resultaat voorop, niet het proces.

Daarom noemen we ons plan Boost de buurt, 100% organisatiegraad ‘vernieuwende participatie’ Omdat het ons gaat om resultaat in leefbaarheid, niet om meedoen voor de vorm. Niet om het sjoelbakspel te spelen, maar om te scoren.

• Een zebrapad bij het winkelcentrum waar de buurt allang op wacht
• Een LaadLosplek bij bedrijven Klieverink die wordt weggetekend door ambtenaren die zelf het hoofd niet boven water hoeven te houden en wiens kinderen niet in de flat leven waar bedrijfslogistiek en bewonersverkeer ineens niet meer gescheiden kan plaatsvinden. 
• etc

Mensen zijn het echt zat! En, op enkelingen na, haken af.

#WijWonenHier

Waarom niet meer formele structuren zoals wijkraden? eerst breed, dan diep!

Er lijken stemmen op te gaan in de stad Amsterdam om meer democratie op wijkniveau in te voeren.

Dit is leuk voor de mensen die al participeren. Laten we ons niet focussen op het eerst opzetten van formele (wijk)structuren, etc.  Daar kan heel veel energie naar toe gaan, wat je 'intern gericht' zou kunnen benoemen. Dan heb je bv wijkraden met wel een geweldig inspraak systeem waar een klein deel, en vaak dezelfde reeds actieven, aan deelnemen, waar machtstrijd energie kan opslokken, etc.  Energie die beperkt voorhanden is en dus ten koste van dingen gaat die  ECHT waarde toevoegen aan de dagelijkse leefsituatie etc.

Eerst BREED dan diep. Ga in onze K-buurt vooral die basis van deelname verbreden door eerst en vooral op leefbaarheid verhogende zaken te richten. De buurt TamTam beter te laten functioneren, bewonerscommissies helpen een betere achterdeur te regelen voor de flat. Draagvlak voor vluchtelingen in de wijk. Denk bottom up zelforganisatie faciliteren voordat je top-down nieuwe structuren gaat implementeren.

Het organisaties-ontwikkelingsmodel van de Hogeschool van Amsterdam

 laat zien dat organisatievorming een proces is wat door fasen heen gaat. Buurt emancipatie is een proces. Het kan zijn dat top down geïmplementeerde zaken als wijkraden heel goed werken in volgende fasen van organisatievorming, in buurten waar al veel en breed geparticipeerd wordt en die participatie toe is aan een betere kanalisering/ medezeggenschap / invloed. Maar de K-buurt is niet het Centrum van Amsterdam of ‘Zuid’ waar vele mensen gevraagd of ongevraagd participeren. Velen in de K-buurt zijn qua participatie afgehaakt omdat ze nooit resultaat zien van inspanningen. Daar helpt geen formele  structuur met interne discussie over het mandaat van een Technische commissie, hier is vooral  uithoudingsvermogen, vasthoudendheid en ondersteuning van effectief handelen richting stadsdeel en woningcorporatie nodig. En blijvende support van gemeenteraad en Stadsdeelcommissies die voor de kant van de bewoner opkomen.

Het gevaar met nieuwe wijkdemocratie-structuren is dat het iets lijkt is wat vanzelfsprekend door iedereen belangrijk zal worden gevonden. Daar kun je toch niet tegen zijn?  Maar in realiteit vooral hoger opgeleiden aanspreekt voor wie dit soort instrumentarium heel geschikt is en daarom vaak door hoger opgeleiden als oplossing zal worden aangedragen en vervolgens veel bijval krijgt in een implementatiefase van, jawel, de hoger opgeleiden die in de systemen zitten die over de implementatie van dit soort zaken gaan. De sjoelbak wordt ontworpen door hoger opgeleiden en is daarom heel geschikt voor hoger opgeleiden. Henk, Ingrid & Mo zijn dan allang afgehaakt.

Vandaar het pleidooi: Ga eerst BREED voordat je DE DIEPTE ingaat: versterk eerst de bestaande sociale infrastructuur: Boost de buurt, 100% organisatiegraad, en ga voor resultaat. Zie ook blogpost http://bit.ly/blogpostleefbaarheidipvparticipatievoorop

K-buurt samen aan de slag voor participatieplan 'bouwen K-midden'?

De K-buurt wil graag samen aan de slag om participatie ter hand nemen van het bouwplan K-midden 

Vlak voor de Kerst werd HartVoorDeKbuurt uitgenodigd door het bouwteam K-midden (die onze stadsdorpkern, het gebied rondom de metro, en de open vlakte waar vroeger het winkelcentrum stond moet bebouwen) om mee te denken over hoe we kunnen zorgen dat het maximaal wordt zoals bewoners willen en door de bewoners ‘gedragen’ wordt. Participatie heet dat met een duur woord. Op welke manier kan die participatie worden vorm gegeven? Het gesprek ging dus niet over ‘bouwen’, maar over hoe de buurt het best betrokken kan worden.

We hebben in het voortraject gezien dat de traditionele participatie instrumenten als ‘brief aan de buurt’ of ‘informatieavond’ of ‘vragen wat mensen willen (maar zonder goede duiding van de antwoorden)’ maatschappelijke onrust (protesten) niet hebben kunnen voorkomen en onvoldoende zorgen voor maatschappelijk draagvlak.

De unaniem aangenomen moties van OZO en GroenLinks in stadsdeelZO van 6 oktober 2016 vraagt 'georganiseerde bewonersorganisaties' te betrekken bij het proces geven.

We hebben aangegeven dat de buurt graag wil samenwerken (Diverse mensen hebben zich daarvoor op de infodag op 17 november bij het bouwteam opgegeven of separaat bij hartvoordebuurt@gmail.com ), Ook hebben we aangegeven dat dat zou kunnen in een goede cooperatie
 #1 Elk (bouwteam en bewoners) vanuit eigen kracht en kunde
 #2 Door eerst bewonerswensen, van de many-ways-of life’ in onze buurt, goed in kaart te brengen (Wat voor K-buurt willen we zijn/worden)
 #3 Door bestaande bewoners infrastructuur zoveel mogelijk te gebruiken voor de participatie en die structuren daarmee te versterken (Denk Bewonerscommissies, VvE’s etc)

In plaats van per project een nieuwe infrastructuur zoals een klankbordgroep op te zetten. Zie blogpost: Gebruik en versterk bestaande sociale infra)  En ook: Laat aan bewoners over waar ze goed zijn: contact met bewoners, maar wel met facilitering, dan kan het ontwikkel team doen waar zij goed in zijn, hun expertise inzetten. Samen Sterk. Co-creatie krijg je dan

Er zijn op dit moment geen participatie- en communicatie medewerkers toegevoegd aan het traject team toegevoegd, dus het lijkt logisch dat dat deel ingevuld kan worden door uitbesteed aan wie daar het best in is: Bewonersorganisaties zelf.





Juridisch noodzakelijke elementen zal de overheid/het bouwteam zelf moeten regelen (ter inzage leggen van plannen etc) Maar op de overige componenten is een co-creatie mogelijk die veel waarde kan toevoegen aan project en aan de buurt.

 De K-buurt heeft een plan om de buurt BREED te kunnen betrekken en bereiken(zie blogpost 100% Organisatiegraad') en wil aan de slag met een project 'Wat voor K-buurt willen we zijn'

 Ook de gemeentelijke notitie 'Ruimte voor initiatief' lijkt precies hiervoor gemaakt en geeft aanknopingspunten.

De opzet van dit participatie-proces een work-in-progress. Zoals de teamleider K-midden zei op 15 december 'Als je het goed wilt doen, moet je er de tijd voor nemen'. Wordt dus vervolgd.

Heb je vragen of input voor ons, neem contact op hier of via HartVoorDeKbuurt@gmail.com Ook altijd goed: het wekelijkse K-buurt-uurtje op Woensdag 5-7 in Buurtcentrum BonteKraai (wekelijks voor iedereen die verbeter wensen of ideeën heeft voor de K buurt of gewoon Hart voor de K-buurt)

.

Van 'strijd' naar 'constructiviteit'? Van stoomwals naar ronde tafel!

Ik ben van nature iemand die graag samen dingen wil vormgeven. Ieder zijn expertise. 1+1 = 3. Googledocs. Dat soort dingen. Ik heb me er ook profesioneel veel mee bezig gehouden. Ik ken alle theorien, het verschil tussen collaboratie (samenwerkers worden gefaciliteerd in hun interactie met elkaar) en cooperatie (Een gezamelijk doel staat voorop, deelnemers kunnen komen en gaan, het doel blijft bestaan) en heb zelfs een online samenwerkingssoftware platform gemaakt  om groepen met groepen te kunnen laten samenwerken aan gemeenschappelijke doelen  www.worknets.com.

Toch wordt je als burger al snel en ongewild in de rol gedrukt van megafoon scheeuwer gedrukt, die voelt dat ie tegen een stoomwals op moet schreeuwen. Hoe komt dat toch. En kan dat anders? Kan van de stoomwals een ronde tafel gemaakt worden?

Ja, dat kan anders. Maar als je soortgelijke zaken met dezelfde processen nog een keer doet, zul je dezelfde soort uitkomst krijgen. Iets moet dus ECHT anders. Het huidige participatie en inspraakmodel zorgt als vanzelf dat je als partijen tegenover elkaar komt te staan.

Het begint met de manier waarop nu vaak iets binnen de keuken van de overheid wordt klaar gemaakt, en dan aangeboden voor reactie. Daar kun je als bewoners iets van vinden, maar het is maar de vraag of er ook iets mee gedaan wordt. Dan ga je als bewoners protesteren, escaleren etc. WAT een extra moeite wordt er van je gevraagd. Terwijl het zo simpel kan zijn: Cocreatie.

Neem een simpel voorbeeld: Rondom Flat Klieverink hadden we ingeslepen loppaden, zogenaamde olifatenpaden. Die brachten veel vuil de flat in. Na ons protest over de herinrichting (zie blogpost 'wel de straat op' ) kregen we de toezegging dat er extra looppaden gelegd zouden worden daar waar de mensen ook echt lopen. Hoe simpel kan het zijn. Faciliteer met een pad, daar waar mensen willen lopen, in plaats van als gemeente te bedenken waar mensen moeten lopen en vervolgens proberen hun gedrag aan te p[assen aan de paden die er wel liggen. Maar helaas. Het ene olifantenpad is gedicht. Odertussen is aan de achterzijde een nieuwe situatie gecreerd waarbij je vanuit de achterdeur als het ware een perk in loopt. We vroegen daar dus ook een pad naar de overkant van de weg, Over het perk heen. Maar ja...er was daar nog geen olifantenpad want ja...het was een nieuwe situatie he? Terwijl het zo eenvoudig zou zijn om samen met de bewonerscommissie aan de tafel te gaan zitten en samen het plan te tekenen. Dat vraagt wel het een en ander:

• een cultuur omslag naar 'How can we help'
• Investering vn ambtenaren om te helpen met de expertise achterstand bij de burger
• Investering van burgers om te helpen met de expertise achterstand van ambtenaren (hoe wordt hier geleefd)
• Vrijelijk delen van informatie, ergens centraal beschikbaar stellen
• Corvee taken laten uitvoeren door de betaalde krachten in plaats van die aan de burgers te vragen te doen
• om elkaars limiteringen heen werken en die wederzijds aanvullen ( bijvoorbeeld rekening houden met elkaars beschikbaarheid, )
• etc.

ZIJN ER MENSEN DIE DIT LEZEN DIE HIER ERVARING MEE HEBBEN?
HOE KOM JE TOT EEN CULTUUROMSLAG WAAR AMBTENAREN VRAGEN 'HOW CAN WE HELP?'  OF IS DAT GEWOON NIET VANUIT BEWONERS TE REALISEREN?

ALLE TIPS WELKOM!

De 'kosten' van fout overheidshandelen komen teveel bij bewoners omdat bewoners 'gratis' werken

Na een lang proces met Stadsdeel kwamen er dan toch eindelijk een paar fietsnietjes bij bedrijven aan  de plint van Flat Klieverink. (Het Cafe aan de achterkant wacht nog steeds met smart)

Als bewonerscommissie hadden we gekeken naar de optimale locatie, bijvoorbeeld waar de camera's staan zodat we deze nietjes 'in beeld’ geplaatst konden hebben. En waar de ondernemers ze wilden hebben.

 Op de vrijdag dat ze geplaatst werden, staan ze ineens ergens anders, te dicht naar de winkels die daardoor o.a. minder toegankelijk worden. Een van de stratenmakers vertelde me dat 'iemand, een opzichter' had gezegd ze gewoon op de stoep in te metselen, in plaats van waar ze 'op tekening' stonden.

In het weekend een keurige brief geschreven om daarmee 'het gaatje' in de sjoelbak (zie Blogpost ‘Het Sjoelbaksyndroom’) voor de ondernemers te vinden. Dat is gelukt. Diezelfde week werden de nietjes alsnog verplaatst.

WAT IS DAN HET PROBLEEM? 

De 'kosten' die onevenredig oneerlijk verdeeld worden!

De opzichter neemt in waarschijnlijk 5 minuten een beslissing, die vervolgens aan de kant van de bewoners meer dan een halve dag kost om alle informatie weer bij elkaar te halen, te formuleren, te communiceren, af te stemmen etc.

De opzichter zal er geen boterham meer of minder om eten. De daaruit voorvloeiende 'kosten' aan de kant van bewoners zijn 'gratis' en 'onzichtbaar' voor de overheid, maar niet voor de bewoners. Je moet er maar de tijd in kunnen steken en lange adem voor hebben.

Pro-Bono, Lo-Bono of No-Bono?

Een gebiedsmakelaar van een stadsdeel die bij de verdiepingssessie over  ‘Boost de Buurt, vernieuwende participatie’  ( Zie    ) op 1 dec 2016 was bracht terecht op: “het is allemaal leuk om in de participatie-gedachte meer door de bewoners zelf te laten uitvoeren, maar kun je er wel van op aan en is het dan niet allemaal te vrijblijvend?
Misschien zullen bewoners iets toezeggen, en het vervolgens niet leveren.

Een manier om dat tegen te gaan is de toegevoegde waarde daadwerkelijk te waarderen. Geld is daarvoor natuurlijk bij uitstek ‘het ruilmiddel’.  En die waardering te onthouden als er niet geleverd wordt.

Het K-platform in onze buurt wordt al jaren geleid door Henk van de Belt, met als gevolg dat weinigen zo’n grote archivarische kennis over Bijlmer en K-buurt (en netwerk) hebben als Henk. Hij wordt dan ook te pas en te onpas gevraagd voor rondleidingen, voor commentaar als de Bijlmerramp wordt herdacht en organiseert zich daarnaast bijna een beroerte om voor allerlei doelgroepen allerlei activiteiten in de buurt te organiseren. Dan kun je zeggen. ‘Doe het dan niet’. Maar dat zou een daadwerkelijke verarming van de buurt en de maatschappij betekenen. En Henk is niet de enige die zich zwaar inspant voor deze buurt. En bedenk ook: zo zijn er ongetwijfeld andere projecten, waar we niet eens over weten omdat ze niet gebeuren, die niet van de grond komen omdat mensen inderdaad zeggen ‘dan doen we het maar niet’ Doodzonde!

Natuurlijk zijn er projecten, die subsidie kunnen krijgen of aanvragen doen bij fondsen. Maar sommige dingen zijn OF te innovatief en passen daarom per definitie niet binnen de potjes OF te randvoorwaardelijk en daarom niet als project aan te bieden, of ‘men vindt’ dat het maar vrijwillig moet, of…. etc

Een eerste stap zou sowieso zijn ‘de buurtzorger’, net als ‘de mantelzorger’ als concept te erkennen  (Zie BLOG de buurtzorger)
Sommige dingen zullen altijd vrijwilligerswerk blijven. Maar tussen de no-bono professionals, (vaak overigens mensen van buiten de wijk die zwaar de inzet van mensen in de wijk nodig hebben om hun werk te doen) en de pro-bono vrijwilligers, zit een categorie die je de semi-professionals zou kunnen noemen.

Sommige inspanningen kunnen een vrijwilligersvergoeding krijgen
Sommige inspanningen verdienen ook een toelage. Dat hoeft niet de hoofdprijs, no-bono, te zijn, maar in ieder geval bijdragen aan een minimum van bestaan. Het gaat er niet om mensen aan te trekken die het om het geld doen. Maar het is wel nodig mensen die het kunnen en willen doen, het daarmee mogelijk te maken. Elk mens moet kunnen eten. En zeker mensen die voor de medemens en de buurt zorgen.

Voor wie dit een vreemd concept vindt en vindt dat ALLES maar pro-bono moet als het een bewoner inspanning betreft, bedenk dat waar bewoners vaak in eigen tijd, dus in opoffering van andere zaken (opportunity cost, het is NIET gratis), hun bijdrage leveren, aan de andere kant van de tafel mensen zitten die voor elk uur gesprek aan het eind van de maand gewoon no-bono betaald krijgen. Sterker nog, vaak extra en onnodig werk genereren voor de bewoners (hen dus op extra opportunity-costen jagen)  terwijl daar geen enkele rem op zit (Zie BLOG extra werk|) Het kost ze niets. Sterker nog, ze krijgen nog meer betaald want er is nog meer overleg nodig. Ze genereren hun eigen werk en inkomen zo.

Een mooi voorbeeld van een dergelijke maatschappelijke toelage is de  toelage die gemeenteraadsleden en leden van de stadsdeel bestuurscommissie ontvangen. Die staat vaak in geen verhouding tot de daadwerkelijk hoeveelheid geleverde inspanning, netwerk, kennis, etc. Maar helemaal pro-bono zou ook niet lukken. Door de toelage wordt het net mogelijk mensen te vinden en vrij te maken, het hen mogelijk te maken zich in te zetten op gemeente en stadsdeel niveau. Voor de buurt geldt niet anders.

Ook voor de buurt en de maatschappij is dit beter: Tegen relatief lage kosten verwerf je marginaal enorm voordeel op kwantiteit en kwaliteit van de hoeveelheid buurtzorg. Als je de totale hoeveelheid buurtzorg in onze buurt ziet als een optelsom van alle vrijwillige inzet en bijdragen dan is dat een bepaalde hoeveelheid ‘zorg’. Als je daar een stuk lo-bono betaald werk bij weet te doen, zul je marginaal veel meer inzet/buurtzorg en hogere kwaliteit en minder vrijblijvendheid hebben. Voor de prijs van slechts een enkele no-bono ambtenaar minder heb je waarschijnlijk via lo-bono buurtzorger heeeeeeeeel veel meer buurtzorg erbij!

BewonersCommissie Flat Klieverink, een experiment

Flat Klieverink is een van de vier hoge torenflats bij de A9, als de mastodonten van Amsterdam. Naast metrostation Kraaiennest aan de afrit S113.

Begin 2016 kon je het hier rustig het rioolputje van Amsterdam noemen.

Straatverlichting defect, ratten om het complex die panna spelen tussen de benen van gillende kinderen als die 's avond naar buiten stappen, uitgesleten olifantenpaden in plaats van bestrating, een ranzige liftinterieur en zo meer.

Begin 2016 werd ik gevraagd deel te nemen aan een door het stadsdeel, in het kader van wijkgericht-werken ingestelde foKusgroep Wonen & Veiligheid. Voorheen betaalde ik gewoon de huur en wist niet eens dat er zoiets kon bestaan als een bewonerscommissie. Als foKusgroep kwamen we op het idee om de organisatiegraad van de K-buurt te vehogen als voorwaardelijkheid voor een beter Wonen & Veiligheid. Zou dat helpen? Dus ook de handen uit de mouwen. Zou het mogelijk zijn om 'uit het niets' een Bewonerscommissie op te richten? En wat betekent dat, wat werkt. Een experiment in de praktijk dus.

Er bleek 'op papier' een bewonerscommissie te zijn voor alle 4 de torenflats van DeKey samen, een oudere witte man waar niemand in mijn flat het bestaan van wist..  een BC voor alle 4 flats samen is vanuit DeKey administratief gezien heel handig, maar werkt niet vanuit bewoners perspectief. Je eigen woonomgeving, dta is belangrijk. De eerste stap was daarom gedaan te krijgen dat we onszelf per flat konden gaan organiseren. Zowel DeKey als de man-op-leeftijd waren alleen maar blij dat er initiatief was en gaven steun.

In een multiculturele flat als Klieverink is het belangrijk dat er een rijk geschakeerde commissie is om breed draagvlak en aansluiting te krijgen. Ik heb een paar mensen die redelijk intelligent uit hun ogen keken gewoon in de lift gevraagd of ze mee wilden doen. En vervolgens op een door de Key georganiseerde in het kader van groot-onderhoud georganiseerde flatbijeekomst. Ineens hadden we een groepje leuke betrokken mensen van alle soorten, leeftijden, etc

We hebben in 2016 het een en ander ondernomen zoals een inventarisatie van wensen voor oa de Key, maar ook 'voor onze kiezen' gekregen

• Een groot-onderhoud van de buitenkant van de flat door DeKey
• Een herinrichting van de openbare ruimte rondom de flat door Stadsdeel ZuidOost
• Een gigagroot reclamebord wat zomaar 'in onze voortuin' werd geplaatst
• Overvallen in de flat, brandjes van krantenpapier van zich vervelende hangjongeren, etc

ook leuke zaken

• Zo heeft AT5 een 'Straten van Amsterdam' editie over Flat Klieverink gemaakt

Leerpunten

De interactie met Woningcorporatie DeKey liep en loopt heel voorspoedig. Anders dan de lokale overheid, die zich te vaak als monopolist manifesteert en het eigen 'productiesysteem' vaak als uitgangspunt en referentiekader neemt, is bij DeKey een daadwerkelijke wens tot klantbediening 'How can we help' Natuurlijk is niet alles mogelijk, maar wensen en klachten worden serieus genomen en in co-creatie tot een oplossing gebracht

Een aantal zaken die voort andere BS's handig kunnen zijn, en dingen waar ik mezelf ben tegen gekomen en als 'leerervaring' deel

Ga niet voor de juridische variant (oprichten van een vereniging) maar begin gewoon als groep met waarde toevoegen aan je bewoners

• informatie doorgeven (zijn er leuke buurtuitjes?) 
• informatie helpen duiden en uitleggen
• Besparingstips
• fysieke verbeteringen helpen doorvoeren
• communicatiekanalen (al is het een liftvitrine) regelen

In your face communicatie, MET PLAATJES

• Niet iedereen kan lezen in mijn flat.  Zorg altijd op alle flyers voor een plaatje waar het over gaat en een plaatje waar het is

Vergeet  'voorzitter, penningmeester en secretaris'

• Dat zijn allemaal corvee taken. De 'corebusiness' van een BC is de bewoners kennen en hun wensen duiden. Als dat er al is, dan is de basis er. De rest is Franje, en kan zelfs in de weg staan

Als je de Corvee niet zelf kunt organiseren, dan moeten er hulptroepen komen

• Die Corvee moet wel gedaan (reden voor ons plan '100% organisatiegraad, die aparte blogpost) 

Maak de wensen HEEL SPECIFIEK aan Woningcorporatie of overheid

• Een groot deel van het succes tot nu toe is het kunnen oppikken van de wensen van bewoners, en die zo kunnen omvormen, omformuleren, dat het heel praktisch uitvoerbaar wordt. 'We willen een betere lift' is lastig uitvoerbaar qua handelingsperspectief. Heel specifiek de verbeterpunten aangeven hoe het waar beter zou kunnen, geeft aanknopingspunten.

'Vergaderen' is een wit hoogopgeleid ding

• Het is niet voor iedereen zo natuurlijk om een vergadering te beleggen, een locatie te regelen. Veel van wie deze blog leest zal dit vreemd in de oren klinken. Maar neem de eigen maat niet tot norm. Verwacht niet dat iedereen even een vergadering kan opzetten. Maar neem van mensen waar ze WEL goed in zijn

Mandaat klinkt mooi,. draagvlak is belangrijker